Henk Schoute

Een zwoele nazomerdag

2011-09-04T12:44:00.000-07:00

Zaterdag 3 september. Eén van de warmste dagen van de zomer van 2011. De laatste dag van het festival. Het is de dag waarop vermoeidheid zichtbaar is bij de medewerkers. Tocht lijkt het alsof de zon hen nieuwe energie geeft. Een goede sfeer op het Abdijplein. Ruim 60 deelnemers aan de Bandstafette repeteren de hele dag om uiteindelijk om 19.30 uur een overdonderende presentatie te geven.
Met een tas DVD’s, waarop de vele krantenartikelen en foto’s van de locatievoorstellingen, reist Alex Mallems, de artistiek leider van het festival, die zaterdagmiddag door Zeeland. Een bezoek aan de locaties en een dankwoord aan alle medewerkenden. Na deze ‘afscheidstour’ is ook Alex op tijd op het Abdijplein om het slotconcert van Milow bij te wonen. Vrijwilligers, omwonenden, sponsorrelaties en vele anderen (ruim 1500 personen) zijn aanwezig op een bijzondere avond. Een zwoele zomeravond zoals wij die lang niet hebben gehad. Het publiek geniet ruim anderhalf uur van een geweldig optreden. Daarna blijft het nog lang gezellig en warm op het plein. Totdat duidelijk wordt aangegeven dat het over is. Over is het Zeeland Nazomerfestival, over is het zwoele zomerweer. Een windvlaag, honderden bladeren dwarrelen uit de bomen, een lichtflits, een knal en heftig regen. Het is duidelijk, we moeten naar huis. Heel even, misschien 24 uur, hebben velen mogen genieten van een prachtige nazomerdag. Iets langer, 12 dagen, hebben duizenden mogen genieten van het Zeeland Nazomerfestival. Maar op 4 september 2011, om 00.01 uur was het voorbij; de nazomerdag en het Zeeland Nazomerfestival.
Tot volgend jaar !

het Zeeuws Model

2011-09-03T05:02:00.001-07:00

De laatste dag van het festival breekt alweer aan. De afgelopen dagen de kleinschalige voorstellingen gezien. Voorstellingen die in het afgelopen ander halfjaar, als reisvoorstellingen van Theaterproductiehuis Zeelandia, overal in Zeeland waren te zien. Mooie, bijzondere en ontroerende voorstellingen. Ook het publiek beseft dat en is in groten getale hierop afgekomen. Na afloop van de voorstelling De Rietdekker was vrijdagavond de presentatie van een extra dik thema nummer van het Zeeuws Tijdschrift. Een dergelijk gebeurtenis bewijst de wijze waarop instellingen in Zeeland met elkaar samenwerken, verbintenissen aangaan of elkaar aanvullen. Los van disciplines en persoonlijk belang. Het geeft een unieke meerwaarde aan wat een ieder doet. Het is uniek en een voorbeeld voor anderen; het Zeeuws model.
Alleen teruglopend van de Kloveniers Doelen blader ik het Zeeuws Tijdschrift door. Vanuit een meer dan normale interesse. Ikzelf heb een kleine bijdrage aan deze uitgave geleverd en ben benieuwd hoe het er in staat. Mijn bijdrage gaat over verhalen vertellen, van de ene naar de andere generatie. De naam van mijn zoon Aris staat er prominent in. Het is dezelfde zoon die de horeca op het Abdijplein helpt. Lopend in de richting van de prachtige uitgelichte Lange Jan ben ik trots op mijn zoon, mijn vrouw maar ook op die tientallen medewerkers. Medewerkers waarvan ik weet dat zij door persoonlijke omstandigheden het zwaar hebben. Toch zijn zij zoveel mogelijk aanwezig. Met grote bewondering en respect denk ik, op mijn weg naar het sfeervolle Abdijplein, aan hen en weet; ook dit is het Zeeuwse model.

Trots

2011-08-31T12:17:00.001-07:00

Er zijn van die dagen dat je ’s ochtends, na een goede nachtrust, wakker wordt, de zon schijnt, een hond blaft en de haan kraait. Dat wordt een geweldige dag, denk je.
Een uur later wordt je uit ‘de droom’ gehaald en is de realiteit anders. Een onderdeel van de programmering valt uit. Haastig wordt gezocht naar een alternatief. Het publiek mag immers niet teleurgesteld worden. Het ene alternatief kan niet, het andere is te duur en de volgende denkt waarschijnlijk dat hij/zij een superster is. Maar dan is er altijd weer die ‘stille kracht’. De oplossing komt niet van een impresariaat, van een boekingsagent of artiest maar van één van de werknemers van het Zeeland Nazomerfestival. Met wallen onder de ogen, vermoeid, tekort aan slaap maar altijd weer die energie. Los van de eigen functie en werkzaamheden komt de oplossing uit eigen kring. Dat zijn de momenten waarop je het wel wilt uitschreeuwen hoe trots je op al die mensen bent: het eigen ‘kernteam’ (die twaalf maanden per jaar met theater bezig zijn), de tijdelijke medewerkers en de bewonderenswaardige vrijwilligers. Zij dragen allen het festival, daar zijn zij trots op…….. maar ik nog het meest.

Herfst of nazomer in Zeeland

2011-08-30T02:12:00.000-07:00

Bladeren vallen van de bomen, regendruppels uit donkere wolken vervangen het dauw op het land, bliksem, hagel en zware windstoten zorgen voor veel overlast. Met treurige gevolgen bij collega festivals. In plaats van Nazomerfestival zou je het een vroeg herfstfestival kunnen noemen. En toch zijn de weersomstandigheden gunstiger dan andere jaren. Natuurlijk is regen bij een buitenvoorstelling niet prettig maar het zachte regenen bij Trojaanse Vrouwen afgelopen zaterdag geeft een extra dimensie, als ware het de tranen van de goden, bij de voorstelling. Op het zelfde moment was het droog op het Abdijplein bij het bijzondere concert van Laura Jansen. Berichten uit Amsterdam bereikten mij zondagmiddag dat het op de traditionele Uitmarkt nat en koud was. Op hetzelfde moment koesterde het publiek op het Abdijplein zich in een warm zonnetje tijdens het Nazomerzingen. Natuurlijk hou ik buienradars, weersvoorspellingen en de lucht in de gaten maar ik ben telkens weer verbaasd over het uiteindelijke weer wat over ons heen ‘wordt gegooid’.
Het festival laveert zich op wonderbaarlijke wijze door alle lucht, regen en windstromen en zet haar triomftocht met hoge bezoekcijfers en veel uitverkochte voorstellingen door.

Na de premières

2011-08-29T11:10:00.001-07:00

Enige dagen zijn alweer verstreken. Enerverende dagen. Alle voorstellingen zijn inmiddels in première gegaan. Een drankje, een praatje en handen schudden. Het hoort er allemaal bij. Goede reacties en recensies. De kranten, zowel regionaal als landelijk, besteden veel aandacht aan het festival. Voorstellingen zijn uitverkocht. Ik heb opeens veel vrienden waarvan ik het bestaan niet wist. Smeekbedes of ik niet voor een kaartje kan zorgen. Ik ben onverbiddelijk; nee!
Opnieuw is de zondag van het festival een waar familiefeest geweest. Zo’n 600 personen namen deel aan de picknick en ruim 1800 mensen woonden het Nazomerzingen bij. De voeten gingen ’s avonds van de vloer bij de klanken van het dansorkest Orquesta Patagon en nippend aan een glas Cava genoten velen van de afsluiting van een bijzondere dag.
De vaste maar zeker ook de tijdelijke medewerkers beginnen sporen van vermoeidheid te tonen. Veel werk wordt verricht. Van ‘s’ochtends vroeg (soms al om 06.00 uur) tot de volgende ochtend 01.00 uur. Ongelofelijk wat zij verrichten.

De opening

2011-08-24T11:06:00.000-07:00

Woensdag 24 augustus. De opening van het Zeeland Nazomerfestival en de première van Trojaanse Vrouwen was alweer 24 uur geleden. Dinsdagochtend 23 augustus een weeralarm voor Zeeland. Alsof het zo geregeld was. Extra drama voor aanvang van de voorstelling. Gelukkig waren de ‘weergoden’ ons goed gezind. ‘s Middags werd het zelfs zeer warm. Goede toespraken van de commissaris van de koningin, mevrouw Peijs en de minister van de Vlaamse overheid, mevrouw Schauvliege.
Bij aanvang van de voorstelling Trojaanse Vrouwen regende het. Ook dat leek zo geregeld. De tranen van de (Trojaanse) vrouwen werden versterkt door tranen boven Zeeland. Gelukkig hield de regen na 20 minuten op een genoot het publiek zicht-en hoorbaar van de voorstelling.
De laatste dagen voor de start van het festival zijn altijd hectisch. Belangrijke beslissingen moeten worden genomen; kan een voorstelling in première gaan, kan de voorstelling mede door het afgegeven weeralarm door, kunnen er extra voorstellingen gegeven worden ? etc. etc.
Als directeur ben ik eindverantwoordelijke en moet je dergelijke beslissingen weloverwogen en in overleg met betrokkenen nemen. Dat zijn momenten waarop je de ratio moet laten prevaleren boven de emotie. De emotie komt wel. Soms vanuit onverwachte hoek. Na een korte speech voor relaties van Heros en Zeeland Seaports reed ik vanavond (woensdagavond 24 augustus) vanuit Sluiskil naar Domburg. Onderweg kwam ik de bussen van het festival tegen. Vol met publiek richting de voorstellingen Trojaanse Vrouwen en Toreadors. Op weg naar de voorstelling Am Ziel ontroerde die aanblik van een aantal simpele bussen.

Aan de vooravond van..........

2011-08-21T08:50:00.000-07:00

Nog twee dagen en de 11e editie van het Zeeland Nazomerfestival gaat beginnen. En daarmee ook mijn ‘web-log’ bijdrage.
Elke dag zal ik proberen iets te vermelden. Het vermelden is geen probleem, er gebeurt dagelijks wel iets leuks, onverwachts of vervelends. Het schrijven en sturen daar moet ik de tijd voor nemen.
Als ik eenmaal de tijd heb genomen geeft het schrijven mij enige rust in hectische tijden en relativeert het de soms ogenschijnlijke onverdraaglijke momenten.
De afgelopen week zijn die momenten in alle maten, geuren en kleuren voorbijgekomen. De vele blauwe vlaggen in Middelburg, de repetities van de voorstellingen op en in de bijzondere locaties en de aandacht van de regionale en landelijke Nederlandse en Belgische media. Soms heb je het gevoel dat je voort wordt geduwd, mee in de stroom van het festival. Af en toe moet je halt houden, jezelf bij de ‘klauwen’ grijpen en jezelf toe spreken: zo tot hier en niet verder!
Dat is de afgelopen 24 uur gebeurd: hectisch, emotioneel en enerverend. Het festival is begonnen !

2010-09-05T12:27:00.000-07:00

33 jaar geleden begon ik mijn theatercarrière in Amsterdam. Ik speelde mee in ‘De Heilige Johanna van de Slachthuizen’ van Bertolt Brecht onder regie van Annemarie Prins. In feite was zij mijn ‘toneelmoeder’ Zij schitterde zelf afgelopen seizoen als Annie M.G.Schmidt op TV.
Zij bezocht op de laatste avond van het festival de productie Eindspel in Vlissingen. Een korte ontmoeting had ik met haar. Wat waren wij trots na 33 jaar.

Zaterdagavond om 23u59 verzamelden acteurs, medewerkers, sponsors en aanverwanten zich in de “Leeuwenkooi” op het Abdijplein. Een laatste woord, een toost en een bitterbal. Een omhelzing, een kus of gewoon een goedendag. Ieder nam op zijn of haar manier afscheid. Voldaan, tevreden, moe maar ook ontspannen eindigde op gepaste wijze, na een spetterend optreden van Daan, het 10e Zeeland Nazomerfestival.

Zondagochtend 5 september 01.30 uur. Een eenzame fietser door Middelburg. De Lange Jan laat nog één maal zijn ‘feest’ verlichting in alle glorie zien. De vlaggen, o.a. opgehangen door talrijke bewoners, zullen verdwijnen. De locatiemanagers zullen zich in de ochtend al haasten naar de locaties om daar met andere medewerkers decorstukken, kostuums en nog zoveel meer op te ruimen. Het Abdijplein zal in het ochtendgloren de heftrucks, vrachtwagens en fietsen verwelkomen. Velen zullen nog uren doorwerken.
Over een aantal dagen lijkt ons niets meer aan het festival te herinneren. Schijn bedriegt, vele fietsen met zadelhoesjes zullen ons nog lang herinneren aan een zeer succesvol cultureel feest waar een ieder aan kon deelnemen. Geen onderscheid in ras, geloof of inkomen. Zingen, dansen, luisteren en spelen. Het zijn ook weer de ingrediënten voor het 11e Zeeland Nazomerfestival van 23 augustus tot en met 3 september 2011.

Eens waren het eilanden
Het woeste water omheen
Verzwolgen
Maar niet verdwenen

Waar de boer zaait
Oogst de speler
Waar de kraaien het graan pikken
Applaudisseert het publiek,

Het podium is oneindig
Het licht onweerstaanbaar mooi
De stilte oorverdovend
Maar de muggen niet

Een bunker, een kerk, een centrale, de tunnel
Geen pluche, geen foyer
Tapijt van gras
Sterren als lampen

Een zwoele wind
Een heftige storm
De regen zo warm
De avond zo koud

Het plein, het plein
Geen lied over jou
Geen gedicht of rijm
Eenzaam in volle glorie

In de zomer, er na
Zingt men opeens een lied
Een kijkt de Lange Jan
Fier neer op jou

En ziet van grote hoogte
Zoveel mensen en spelers
Muzikanten en schavuiten
En ik weet: het is weer Nazomer

2010-09-03T06:33:00.000-07:00

Ik ren en ren spring omhoog en vlieg door de lucht om na geruime tijd zwevend op aarde terug te keren. Ik word wakker, het is een droom. Toch voel ik mij de afgelopen dagen regelmatig een renner, een vlieger en een zwever. Van kantoor naar voorstellingen. Van huis naar congres. Van Abdijplein naar sponsordiner. Rennend, vliegend en zwevend door en over zoveel mensen. Alle commentaren aanhorend. Van elitair tot populistisch, van exclusief naar vervlakking. Het Zeeland Nazomerfestival maakt wat los. Dat is maar goed ook. Stel je voor dat wij iets organiseren en het gaat geruisloos voorbij. Je hebt er geen kennis van genomen, niet over gepraat, niet over gezeurd, niet over gelachen, niet over boos gemaakt, met je partner er geen ruzie over gehad, het geen verspilling hebt gevonden, niet de gratis bus uit Terneuzen genomen, niet een parkeerbon op je voorruit, niet lekker gegeten, niet de regen op je hoofd en niet gezocht naar de juiste ingang. Nee stel je voor dat dit allemaal was gebeurd terwijl je sliep en het maar een droom was.

2010-09-02T04:38:00.000-07:00

Wallen onder de ogen, vermoeide blikken en ongeschoren gezichten. Het Tableau de la Troupe van het Zeeland Nazomerfestival begint langzamerhand op een film van Fellini te lijken. Gelukkig maar uiterlijk schijn. Het moraal is meer dan uitstekend. Er wordt veel gelachen.
Zo ook afgelopen maandag. Na het heftige, natte weekend liepen de vaste medewerkers er vermoeid bij. De eerst dagen van het festival waren niet geheel onopgemerkt voorbij gegaan. Wij waren op de helft. In dergelijke drukke dagen weten de partners van de medewerkers dat zij hun geliefden niet zien.
Ik belde Conny van De Vriendschap op en vroeg of zij een verwen diner kon serveren. Ik sms’te de medewerkers dat zij om 17.30 uur met hun partner bij De Vriendschap werden verwacht. Wij werden culinair verwend en na twee uur stond een ieder met een glimlach en goed humeur weer op straat. Op weg naar zijn of haar bestemming; de partners naar huis en de rest spoedde zich op de fiets of lopend naar de locatie waar hij of zij werd verwacht. Het festival rust niet, het publiek blijft in grote aantallen komen en de medewerkers konden er weer tegenaan.

2010-08-30T03:15:00.000-07:00

Maandagochtend 30 augustus 09.30 uur. Op de fiets naar kantoor. Zonnestralen schitteren door de boomtakken. Een serene rust na een woest weekend. De opening van het festivalhart op vrijdag 27 augustus was droog en bijzonder begonnen. Een mooie, heldere toespraak door onze commissaris van de koningin, Carla Peijs en 1000 oesters gratis voor iedereen. In samenwerking met PopaanZee hebben wij elke avond een mooi voorprogramma. Vrijdagavond om 20.30 uur de aftrap door IET. Het plein begon langzaam vol te stromen. Uiteindelijk stonden 1500 mensen voor het hoofdpodium in afwachting van Alain Clark. Een weergaloos optreden luidde negen dagen festivalhart in. Een mooie Nazomervrijdagavond.
Zaterdag 28 augustus. De zon liet zich nog steeds van zijn goede kant zien. Het winkelend publiek genoot van een ijsje, een drankje op het terras en liet zich verassen met bijzondere dansacts.
Geen regendans maar toch kwamen langzamerhand onheilspellende wolken naderbij. Dat deerde het publiek niet om naar het sfeervolle Abdijplein te komen waar het Brussels Jazz Orchestra een spetterend concert gaf. Ik ben zelf geen jazz liefhebber maar een dergelijk live optreden is indrukwekkend en bracht mij op het puntje van de stoel. En dat kwam niet door de talrijke regendruppels die naar beneden kwamen. De klanken van de sax oversteeg het ruisen van de bomen, de trompet vergezelde harde regendruppels op het zeildak van het podium en de drums overstemde het geluid van aankomende donder en bliksem. Het orkest bleef stug doorspelen en werd beloond met een welverdiend applaus.
Waterdruppels op heldergroen gras schitterde in de volle ochtendzon op zondagmorgen. De buienradar gaf aan dat Zeeland verschoond zou blijven van regen. Wij hadden beter moeten weten. De picknick begon droog buiten. Mooie tafels, heerlijke salades, ronde broden, bruisende prosecco en vrolijke mensen. Af en toe lichte regen. Het afruimen van de tafels ging over in het opzetten van de vele klapstoelen voor het Nazomerzingen. Het publiek stroomde het Abdijplein op en nestelde zich met paraplu, regenkleding en goed humeur op het houten meubilair. Dat humeur bleef de hele dag, zelfs na stevige rukwinden, hevige regenval en natte voeten. Cor Bakker was verkleumd, Maike Boerdam had geen spijt van haar vrije dag van Mary Poppins en ‘s avonds bleef Brigitte Kaandorp op hoge hakken het publiek, zelfs na een geïmproviseerde stoelendans, vermaken met haar capriolen en gezang.
Maar het grootste applaus gaat naar al die medewerkers van het festival die onmiddellijk in actie komen als er iets mis gaat, een hek omvalt, een bar de lucht ingaat en stoelen door de wind worden meegenomen. Zij zijn constant aanwezig, alert en zorgen bijna onzichtbaar en geluidloos voor een vlekkeloos verloop van het festival. Kanjers !!!!

2010-08-27T03:24:00.000-07:00

Na een zeer succesvolle première van Eindspel op woensdagavond 25 augustus, liep ik gisteren (donderdag) voldaan over het Abdijplein. Iedereen was druk in de weer met de opbouw. Veel blauw aanwezig op en rondom het plein. Niet van de politie maar van de vele uitingen van het festival. De nieuwe uitstraling van het festival is goed aanwezig. De talrijke vlaggen door de stad, de wijze waarop omwonenden het festival uitdragen en de aankleding van het festivalhart gaven mij een goed gevoel. Ik liep langs de tentoonstelling Ergens & Overal, deze tentoonstelling geeft een indruk van 30 jaar locatietheater in Nederland. Het Zeeland Nazomerfestival is ook op deze tentoonstelling goed aanwezig. Het ‘laatste’ blauwe huisje is het ‘huisje’ van het festival. Een bezoek waard. Terwijl ik daar langs liep hoorde ik vanuit één van de huisjes de klanken van de voorstelling Noordwester Wals van Dogtroep. Deze voorstelling heb ik, in mijn toenmalige rol als directeur van het Over het IJ festival, samen met de Dogtroep geïnitieerd en geprogrammeerd. Nog steeds één van de grootste locatieprojecten in de geschiedenis van het Nederlands theater. Terwijl ik de prachtige klanken hoorde, dacht ik aan het bericht welke ik die ochtend in de krant las: het overlijden van Conny Stuart. Ik heb haar in mijn jeugd zien schitteren in musicals van A.M. G. Schmidt en haar vertolking van de liederen van Annie M.G. Schmidt, waaronder het prachtige lied Wat voor weer zou het zijn in Den Haag, is ongeëvenaard.
Enigszins weemoedig liep ik door, toeristen keken mij aan en zullen gedacht hebben wat kijkt die man triest. Was ik triest? Nee, eigenlijk intens tevreden daar op het plein. Dat mooie plein!

2010-08-25T03:38:00.001-07:00

De 10e editie van het Zeeland Nazomerfestival is begonnen.
Na de relatieve rust vorige week kwamen wij afgelopen maandag in woelige wateren. Ogenschijnlijke kleine problemen werd opgeblazen tot een storm met windkracht 10. Zowel medewerkers van Theaterproductiehuis Zeelandia als (soms eigenzinnige) theatermakers werkten aan deze windkracht mee. Het zijn momenten waarbij je je hoofd koel moet houden en de verantwoording dient te nemen voor een correct verloop van de gang van zaken. Boos worden, schelden, in paniek raken etc. heeft geen zin. Het afdoen met een lach of gebaar evenmin. Tactisch en beheerst optreden, met respect voor alle personen, heeft dan voorrang. De eerste maandag en de daarop volgende dinsdag van week 34 leken daarom op een in noodweer op hol geraakte schip die na even uit koers te zijn geweest weer in volle vaart op zijn bestemming afstevende. Het zijn de meest kwetsbare en gecompliceerde uren voor de opening van een festival.
Dinsdag 24 augustus 2010 namen omstreeks 16.45 uur de eerste uitgenodigde gasten de 100 treden van de trap omhoog naar het duin bij Zuiderduin BeachClub te Westkapelle. Boven aangekomen sloeg de wind hen in het gezicht maar onttrok zich een geweldig schouwspel van woeste golven, opwaaiend zand en prachtige wolken. De 100 trappen naar beneden werden hierna moeiteloos genomen en eveneens de duizenden korrels zand. Omstreeks 18.00 uur werd het 10e Zeeland Nazomerfestival door Henk Scholten, directeur Theater Instituut Nederland, geopend. Daarna geen spektakel van vuurwerk, muziek, zang of dans maar een natuurlijk schouwspel van witschuimende golven, donkere luchten en voorbijvarende schepen. Daar kan geen theatervormgever tegenop.
Na het officiële gedeelte vertrokken de genodigden met de bus naar Oostkapelle waar zij zich voegden bij het publiek die een kaartje hadden gekocht en gezamenlijk, zonder onderscheid, naar de tribune liepen. Pas op de tribune zag men het decor in volle gloed: de schitterende villa van landgoed Overduin, als hoofdrolspeler in De Misantroop. Het ruisen van de bomen vergezelde, als nieuw gecomponeerde muziek, het spel van de acteurs. En het leek alsof de bomen tijdens het applaus lieten merken dat zij als figuranten een rol in het stuk hadden. Door de wind bogen zij lichtjes naar voren en zwiepten even met hun machtige takken.

2010-08-20T03:40:00.000-07:00

Over vijf dagen gaat het 10e Zeeland Nazomerfestival van start. Vanuit het raam in ons kantoor lijkt het donker, de tuin staat in volle bloei maar door de ligging blijft de zon nog even achterwege. Een blauwe lucht is achter de bomen zichtbaar en weldra zullen de eerste zonnestralen de tuin inkomen. Zonnestralen die de komende weken vaak zullen komen, wellicht ook een regendruppel en een donderslag.
De serene rust in het kantoor is wonderbaarlijk. Geen hectische toestanden en geen stress. Een ieder is met zijn of haar werkzaamheden bezig. In een onbegrijpelijke ontspannen sfeer gaan de dagen de laatste weken voorbij.
De producties Eindspel en De Misantroop hadden afgelopen dagen hun eerste doorloop met alles ‘erop en eran’. Licht, geluid, kostuums en het volledige decor. Ook hierbij was ik verbaasd over de situatie. Volledige voorstellingen, zonder onderbreking van de regisseur, werden één week voor de premières al gespeeld. In mijn meer dan 30 jaar theater - en festival ervaring heb ik dat zelden meegemaakt. Het meest bijzondere vond ik de schoonheid, de kwaliteit en de vakmanschap van de voorstellingen. Voorstellingen waar de makers trots op mogen zijn.
Langzamerhand dringt het besef door dat de 10e editie van het Zeeland Nazomerfestival er aan gaat komen. Vlaggen, banieren, spandoeken en posters verschijnen overal, STER Cultuur spotjes op de tv, duizenden kaarten zijn inmiddels verkocht, vanochtend een groot artikel in de Volkskrant, morgen in de NRC en de festivalkrant bij de PZC.
We gaan aftellen, worden misschien zenuwachtig en krijgen een beetje stress. Maar eerst toosten we vanavond (vrijdag) met het team, in alle beslotenheid en rust, op hetgeen komen gaat:
De 10e editie van het Zeeland Nazomerfestival.