Trots

Er zijn van die dagen dat je ’s ochtends, na een goede nachtrust, wakker wordt, de zon schijnt, een hond blaft en de haan kraait. Dat wordt een geweldige dag, denk je.
Een uur later wordt je uit ‘de droom’ gehaald en is de realiteit anders. Een onderdeel van de programmering valt uit. Haastig wordt gezocht naar een alternatief. Het publiek mag immers niet teleurgesteld worden. Het ene alternatief kan niet, het andere is te duur en de volgende denkt waarschijnlijk dat hij/zij een superster is. Maar dan is er altijd weer die ‘stille kracht’. De oplossing komt niet van een impresariaat, van een boekingsagent of artiest maar van één van de werknemers van het Zeeland Nazomerfestival. Met wallen onder de ogen, vermoeid, tekort aan slaap maar altijd weer die energie. Los van de eigen functie en werkzaamheden komt de oplossing uit eigen kring. Dat zijn de momenten waarop je het wel wilt uitschreeuwen hoe trots je op al die mensen bent: het eigen ‘kernteam’ (die twaalf maanden per jaar met theater bezig zijn), de tijdelijke medewerkers en de bewonderenswaardige vrijwilligers. Zij dragen allen het festival, daar zijn zij trots op…….. maar ik nog het meest.