Ik ren en ren spring omhoog en vlieg door de lucht om na geruime tijd zwevend op aarde terug te keren. Ik word wakker, het is een droom. Toch voel ik mij de afgelopen dagen regelmatig een renner, een vlieger en een zwever. Van kantoor naar voorstellingen. Van huis naar congres. Van Abdijplein naar sponsordiner. Rennend, vliegend en zwevend door en over zoveel mensen. Alle commentaren aanhorend. Van elitair tot populistisch, van exclusief naar vervlakking. Het Zeeland Nazomerfestival maakt wat los. Dat is maar goed ook. Stel je voor dat wij iets organiseren en het gaat geruisloos voorbij. Je hebt er geen kennis van genomen, niet over gepraat, niet over gezeurd, niet over gelachen, niet over boos gemaakt, met je partner er geen ruzie over gehad, het geen verspilling hebt gevonden, niet de gratis bus uit Terneuzen genomen, niet een parkeerbon op je voorruit, niet lekker gegeten, niet de regen op je hoofd en niet gezocht naar de juiste ingang. Nee stel je voor dat dit allemaal was gebeurd terwijl je sliep en het maar een droom was.