Na een zeer succesvolle première van Eindspel op woensdagavond 25 augustus, liep ik gisteren (donderdag) voldaan over het Abdijplein. Iedereen was druk in de weer met de opbouw. Veel blauw aanwezig op en rondom het plein. Niet van de politie maar van de vele uitingen van het festival. De nieuwe uitstraling van het festival is goed aanwezig. De talrijke vlaggen door de stad, de wijze waarop omwonenden het festival uitdragen en de aankleding van het festivalhart gaven mij een goed gevoel. Ik liep langs de tentoonstelling Ergens & Overal, deze tentoonstelling geeft een indruk van 30 jaar locatietheater in Nederland. Het Zeeland Nazomerfestival is ook op deze tentoonstelling goed aanwezig. Het ‘laatste’ blauwe huisje is het ‘huisje’ van het festival. Een bezoek waard. Terwijl ik daar langs liep hoorde ik vanuit één van de huisjes de klanken van de voorstelling Noordwester Wals van Dogtroep. Deze voorstelling heb ik, in mijn toenmalige rol als directeur van het Over het IJ festival, samen met de Dogtroep geïnitieerd en geprogrammeerd. Nog steeds één van de grootste locatieprojecten in de geschiedenis van het Nederlands theater. Terwijl ik de prachtige klanken hoorde, dacht ik aan het bericht welke ik die ochtend in de krant las: het overlijden van Conny Stuart. Ik heb haar in mijn jeugd zien schitteren in musicals van A.M. G. Schmidt en haar vertolking van de liederen van Annie M.G. Schmidt, waaronder het prachtige lied Wat voor weer zou het zijn in Den Haag, is ongeëvenaard.
Enigszins weemoedig liep ik door, toeristen keken mij aan en zullen gedacht hebben wat kijkt die man triest. Was ik triest? Nee, eigenlijk intens tevreden daar op het plein. Dat mooie plein!